Vroegtijdig einde pisteseizoen

Door een aanhoudende pijn aan mijn linkerkuit moet ik vroegtijdig een punt zetten achter mijn pisteseizoen. Na de flanders cup  van Brasschaat doken de eerste lichte pijntjes al op. Niets ernstigs want ik kon mijn kwaliteitstrainingen nog normaal afwerken. Ik kon met de gewenste form het BK aanvatten met een 4de plaats als gevolg. Ik was tevreden met dit resultaat en voelde dat de conditie nog in stijgende lijn zat. Spijtig genoeg had ik mijn linkerkuit overbelast met een contractuur tot gevolg. Direct werd de behandelingen gestart bij kiné en preventief werden ook enkele dagen rust ingelast met oog op nog enkele wedstrijden in augustus en een mogelijke deelname aan de 4×1500m tijdens de komende Memorial Van Damme. De pijn ging op en af. Naar gelang ik zwaarder belastte verergerde de pijn en op duurlopen alleen loop je ook geen snelle 1500m. Dit weekend vatte ik terug aan met een weerstandstraining (6×400m). Deze moest dienen als test voor de kuit en het resultaat was negatief. Na 5 moest ik de handdoek in de ring gooien. Het is niet mogelijk om nog kwaliteitstrainingen af te werken en de kiné dringt ook aan om de kuit de nodige rust te gunnen. Vandaar de beslissing om mijn pisteseizoen te beëindigen.

Dit is alweer de zoveelste opdoffer dit seizoen. Na de verrekking in de rechterkuit, de problemen na de tetanusspuit en het grote FE-tekort is dit wel de spreekwoordelijke druppel. Dit zomerseizoen is er één om snel te vergeten. Maar toch, met de laattijdige seizoensstart en het beperkte trainingsvolume (6/week) heb ik dit seizoen toch nog 3′45″82 op de tabellen gezet. Ik schat deze prestatie daarom ook niet minder in dan mijn vorige seizoenen. En als het lopen allemaal een beetje tegensteekt, dan is er nog altijd vriendin Vicky en dochter Lien om de papa te laten beseffen dat dit niet het ergste is….